Transitievergoeding voor de zieke werknemer? - recente ontwikkelingen

08 april 2016

Een werknemer die 24 maanden in dienst is heeft bij ontslag recht op een transitievergoeding. De hoogte daarvan is afhankelijk van de duur van het dienstverband. Deze regel geldt ook voor de zieke werknemer. Als deze na een langdurige arbeidsongeschiktheid uit dienst gaat, bestaat de verplichting tot zo’n vergoeding onverkort. Door veel werkgevers wordt dit als onrechtvaardig ervaren. De werknemer is eerst twee jaar ziek geweest, heeft niet of nauwelijks gewerkt terwijl de werkgever heeft doorbetaald, allerlei inspanningen heeft gedaan voor de re-integratie, dit niet is gelukt, een ontslagprocedure volgt en vervolgens nog moet betalen. Dit wil er niet in bij werkgevers en dat is voorstelbaar. Onder het oude ontslagrecht was overigens uitgangspunt dat na twee jaar ziekte geen recht bestond op een vergoeding.

Werkgevers staan in zo’n geval voor de keuze of zij na twee jaar ziekte en verval van de doorbetalingsplicht het dienstverband doen eindigen ja of neen. Wordt het dienstverband slapend gehouden, dan is er geen transitievergoeding verschuldigd. Overigens kan daarvoor ook nog een andere reden bestaan. Als de werkgever eigen risico drager is voor de WIA blijft hij verantwoordelijk voor de re-integratie. Vanuit een bestaand dienstverband is dat juridisch makkelijker omdat er dan nog een contractuele band bestaat. Maar, aan het slapend houden van een dienstverband zitten ook nadelen. Het is immers niet uitgesloten dat de werknemer herstelt en zich weer voor werk meldt, al dan niet in aangepaste vorm. De werkgever zal dan moeten kijken of de werknemer ingepast kan worden en in beginsel herleeft de loondoorbetalingsverplichting. Ontslag wegens langdurige ziekte is dan niet meer mogelijk.
Deze kwestie heeft de politiek inmiddels niet onberoerd gelaten. De Tweede Kamer heeft vragen gesteld hierover. De minister heeft gereageerd door te stellen dat hij dit geen fatsoenlijk werkgeverschap vindt. Toch lijkt de minister niet ongevoelig voor de kritiek. Begin maart 2016 gaf hij in de pers aan dat hij bereid is de transitievergoeding voor werknemers na twee jaar ziekte fors te verlagen of te schrappen onder de voorwaarde dat de werkgever heeft voldaan aan de re-integratieverplichtingen.

Kantonrechters lijken op dit moment wat meer begrip te hebben voor de werkgevers die zich in zo’n situatie bevinden. Er zijn inmiddels enkele uitspraken gewezen die aangeven dat de werkgever niet verplicht is het dienstverband te doen eindigen, dus de werknemer te ontslaan, en dat het in stand houden daarvan wellicht niet fatsoenlijk is maar geen misbruik van recht oplevert en evenmin ernstig verwijtbaar is.

Het valt te hopen dat de politiek een oplossing geeft voor dit probleem. Daarbij komt het toch onrechtvaardig voor dat een werkgever die aan zijn loondoorbetalingsplicht en aan de re-integratieverplichtingen heeft voldaan, na twee jaar ziekte ook nog een transitievergoeding zou moeten betalen. Een juiste keuze zou dus zijn om terug te keren naar de oude uitgangspunten, zodat alleen in uitzonderlijke gevallen, als bijvoorbeeld de ziekte aan de werkgever te wijten is of deze niets aan re-integratie heeft gedaan, plaats is voor een vergoeding.

Meer artikelen over de volgende rechtsgebieden: